Dinsdag hebben we een motor gehuurd en zijn we naar de Cu Chi tunnels gereden. De tocht op zich was al een belevenis. Als je weet dat er meer dan 5,6 miljoen brommers zijn op een inwonersaantal van 11 miljoen mensen, betekent dit dat iedere volwassene die op een brommer mag rijden er 1 heeft. Het is de eerste levensbehoefte na voedsel.
Hoewel het verkeer er als voetganger er ontzettend chaotisch uit ziet, blijkt het wel mee te vallen als je zelf op een brommer zit. Sowieso rijdt niemand hier hard, maximum snelheid op de snelwegen is 50 km/uur. Daarnaast geldt hier de regel dat je om elkaar heen gaat, een soort organisch of dynamisch systeem. En het werkt! Je kunt zelfs als voetganger een straat oversteken vol met rijdende auto’s en brommers. Zo lang je niet achteruit gaat rijdt iedereen om je heen.
De tocht bleek redelijk lang en zonder kaart niet makkelijk te vinden, maar uiteindelijk kwamen we in de vroege middag aan bij de Cu Chi tunnels. Er zijn twee soorten Cu Chi tunnels: de Cu Chi tunnels voor toeristen waarvoor de tunnels groter zijn gemaakt en de ‘echte’ tunnels in originele grootte. Wij zijn naar de laatst genoemde gegaan. Het was nog even zoeken naar de ingang, ze geven hier in Vietnam haast niets aan op borden – misschien in het Vietnamees, maar dat kunnen wij uiteraard niet lezen. We liepen al een tijd in het gebied van de tunnels toen we een groepje toeristen met een gids hoorden roepen ‘zijn jullie verdwaald?’ Later bleek dat we via de uitgang naar binnen zijn gegaan en dat dit uiteraard niet de bedoeling was. Je moet namelijk met een gids op pad, o.a. vanwege de veiligheid. Je kunt hier niet zomaar van het pad afgaan zullen we maar zeggen.
Enfin, de Cu Chi tunnels waren zeer indrukwekkend. Onze gids liet ons de kleine ingangen van de tunnels zien. Op het eerste gezicht lijkt het alsof je er niet inpast, zeker niet als grote Nederlander, maar niets bleek minder waar. Gewoon diagonaal met je handen omhoog en je floept zo naar beneden! Even later zijn we ook daadwerkelijk door de smalle tunnels gegaan. Niets voor mensen die claustrofobisch zijn of die bang zijn voor vleermuizen! Toch kun je het eigenlijk niet overslaan, want op die manier ervaar je pas echt hoe het geweest moet zijn voor de Vietnamezen zelf. De tunnels zijn werkelijk waar bedacht door een genie. Wat een fantastisch ingenieus gangenstelsel. We begrijpen wel dat de Amerikanen hier geen raad mee wisten. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de slimme booby traps die Vietnamezen destijds hebben geplaatst om de vijand in de val te lokken. Nog een ander weetje: overal hadden de Vietnamezen booby traps gemaakt deze waren altijd gemaakt op te verwonden en niet te doden. Ook schoten ze de vijand altijd in het been en niet in het hoofd of het hart. Waarom? Omdat er altijd drie amerikanen per gewonde zich terugtrokken om hem of haar te verzorgen. Zo zorg je dus dat je minder vijanden op het slagveld hebt.

Na de tunnels moesten we nog de weg terug naar Ho Chi Minh vinden, zonder kaart. We hadden natuurlijk gewoon de weg die we gekomen zijn, terug kunnen volgen, maar dat zou uiteraard niets voor Bibi en Nick zijn. Onder het motto van ‘misschien is de andere route wel veel mooier’, gingen we niet rechtsom, maar linksom terug. Dat was geen eitje kan ik je zeggen. Geen enkele Vietnamees die we tegen kwamen sprak ook maar een woord Engels en we hadden geen idee waar we waren. Borden waren ook nergens te vinden. Geloof het of niet, we vonden onze weg en waren nog sneller terug dan op de heenweg! Helaas was het geen bijzondere route – een snelweg zonder uitzicht – maar goed, wie niet waagt wie niet wint. ‘s Avonds hebben gegeten bij ons hotel met het stelletje uit Duitsland waarmee we de rondleiding in de Cu Chi tunnels hadden gedaan. Als kers op de slagroom hebben we daarna nog een heerlijke verse bananen- en mango milkshake gedronken tegenover ons hotel. Wat zullen we het verse fruit gaan missen!