Chapada da diamantina

Om 7 uur ‘s ochtends zaten we al weer in de bus, op weg naar chapada de diamantina, een nationaal park in het westen van bahia. Om 2 uur kwamen we aan in lencois, het dorpje wat voor veel toeristen de verblijfplaats is waar vanuit allerlei tours kunnen worden gedaan. Het dorpje is klein en sfeervol. Vergelijkbaar met een dorpje in de franse bergen. Gekleurde huisjes, straten van keien en overal terrasjes. Ons hostel was prima, al was de eigenaresse, Talitha, voor braziliaanse begrippen nogal nors en haar man die alle excursies regelden sprak als een regelrechte kopie van borat. Dat was dan wel weer grappig!

De eerste dag hebben we een soort allround tour gedaan en hebben we een aantal highlights van het park gezien: watervallen, indrukwekkende grotten (we hebben zelfs in een ondergrondse rivier in een grot gesnorkeld, een bijzondere ervaring zo in het donker) en tot slot een prachtig uitkijkpunt over het park. Het water hier heeft overigens een bijzondere kleur, donkerbruin. Niet omdat het vies is – het is zelfs heel helder – maar omdat er veel ijzer in zit. In ieder geval weer erg bijzonder. De echte attractie hier, de hoogste waterval in brazilie, konden we overigens niet bezoeken omdat het te droog was en er dus geen water stroomde. ‘No agua’ zoals ons werd verteld. Lekker dan haha! We besloten daarom een twee-daagse trekking te doen naar de waterval Muchila en daar hebben we geen spijt van gehad! Wij boekten dit bij de man van Talitha, die normaal deze tours zelf doet. Omdat hij echter geblesseerd was, kregen we een andere gids die engels zou spreken..

Enfin, we hebben weer wat meegemaakt! Het begon al goed toen wij op donderdagochtend op de afgesproken tijd – half negen – klaar stonden met onze twee rugzakjes en de gids ons verwonderd vroeg waar wij al het eten, de slaapzakken en matjes gingen laten. De man van Talitha had tegen ons gezegd dat we zo weinig mogelijk mee moesten nemen en dat hadden we gedaan, maar hij was vergeten te zeggen dat we een backpack nodig hadden voor allerlei andere spullen waar de gids mee kwam aanzetten. Dus wij gauw alles weer ompakken zodat we uiteindelijk weg konden met mijn kleine backpack en de dagrugzak van nick. Daarna, hup als een speer, achter op de crossmotor naar het startpunt. We gingen slingerend door mul zand, dwars door een bos, door rivieren, maar gelukkig hebben we het overleefd.
Het eerste deel van de track bleek het zwaarste. We moesten 3 km naar de top van een berg klimmen, bepakt en wel met onze rugzak en backpack. Toen kwam het volgende hilarische moment (achteraf gezien). De man van Talitha had ons gezegd dat we na 1 uur lopen een waterbron tegen zouden komen en we dus maar 2 liter water mee hoefden te nemen en 2 lege flessen. Twee extra liter water zou immers alleen maar extra balast zijn tijdens het eerste, zware deel van de tocht. Dus wij na anderhalf uur toch eens vragen aan Mel, onze gids die maar heel gebrekkig engels bleek te spreken, waar toch die waterbron bleef. Waterbron? Maar er is nu helemaal geen grondwater, het is veel te droog! Maar, we konden van de rivier drinken volgens Mel, iets wat de man van Talitha ons had ontraden. Fijn! Goed, dus wij verder met inmiddels nog maar anderhalve liter water voor 2 dagen. Gelukkig was het uitzicht waarmee we werden beloond fantastisch mooi. Daar doen we het voor! Rond half 12 kwamen we eindelijk aan bij onze campsite. Hier was tevens een waterval waar we lekker konden zwemmen en het zweet van ons lijf afdouchen. Na een heerlijke en overdadige lunch, gingen we op we naar Muchila, de waterval.
Ook dit was weer een avontuur. Halverwege moesten we onze kleren uit en vroeg Mel ons ‘of we konden zwemmen’. Gelukkig konden we dat en vervolgde we onze tocht, terwijl Mel met onze tas waar de camera in zat ging klimmen langs een stijle wand om het water heen. Je had onze beduusde gezichten moeten zien, het was een foto waard! We moesten in totaal twee keer een stuk in de rivier zwemmen voordat we aankwamen bij de waterval. Maar wat was die mooi! En wat een voldaan gevoel krijg je na zo’n zware tocht!
Terug in het kamp was het tijd voor avondeten. Mel had een vuurtje gemaakt met takken uit het bos. Heerlijk, net als hoe het vroeger ging. Ondertussen hadden we bedacht dat we het water uit de rivier konden koken, want we hadden nog maar 10 slokken water over en we moesten nog een avond en een dag door komen. Het eten was overigens weer heerlijk en overdadig. Onze graatmagere gids at zelf niet heel veel en er was gekookt voor ongeveer 8 man. De dieren hier hadden dus weer eens geluk. Tijdens het avondeten vertelde Mel, onze ‘engels sprekende gids’ (aldus de man van Talitha) dat hij net 3 maanden geleden een zelfcursus Engels was begonnen. Aha! Daarna was het bedtijd. De zon was inmiddels al 2 uur onder, het was 8 uur en niet veel te doen, dus ga je slapen. Alhoewel de rots waar we op sliepen en de kapotte slaapzakken waar we ons in moesten verwarmen, verre van comfortabel waren, konden we toch af en toe wat slapen.
De volgende morgen was Mel alweer vroeg op om het ontbijt klaar te maken. We waren wat aan het rondsnuffelen en zagen een zakje aanmaaklimonade liggen. Het leek verdomd veel op de vruchtensap waar we gisteren en zojuist gulzig van gedronken hadden. Je raadt het al, de limonade was aangelengd met het rivierwater. Wonder boven wonder, althans zo zien wij het, zijn we niet ziek geworden. We gingen weer op pad, terug richting lencois. ‘s ochtends zijn we nog langs een uitkijkpunt geweest waar we vanaf boven honderden meters naar beneden in een ravijn keken op een – wel weer – prachtige waterval. Na 20 km kwamen we aan bij een rivier waar we heerlijk konden relaxen. Godzijdank zat daar een mannetje met koud water, frisdrank en bier, want ons gekookte gele water dat smaakte naar ijzer en rook was geen pretje om te drinken. Uitgerust en wel gingen we de laatste 5 km terug naar lencois en hebben we onszelf ‘s avonds verwend met caiprinha’s en paella. Daar kwamen we onze vriend nog tegen, de man van Talitha, waar we aan vertelde dat er geen grondwater was geweest onderweg. ‘Ahhh I told you, I did not trek for 2 months, I did not know!’ zei hij, waarna wij natuurlijk gebruld hebben van het lachen. Maar, het was een geweldige ervaring en wat was de natuur mooi! Ik kan het iedereen aanraden!

Vandaag hebben we een rustdag want vanavond gaan we met de nachtbus richting Morro de Sao paolo waar we nog een aantal dagen gaan chillen.

5 thoughts on “Chapada da diamantina

  1. Wat een verhaal…! En wat een avontuur!! Gelukkig zitten jullie nu weer veilig en wel (tenminste dat hoop ik) met jullie tenen in het zand! Prachtige foto’s en kan niet wachten om al jullie belevenissen in het echt te horen!!! Dikke kus

  2. Wat is het toch fijn om zo wat van jullie avonturen te horen! Bibi ik vind het echt stoer van je wat je allemaal doet!! En wat maken jullie weer een prachtige foto”s!! Vanuit het koude regenachtige Nederland kunnen we zo meegenieten van het prachtige BraziliĆ«! Heel veel liefs en een dikke kus van Mam

  3. Hahaha, hilarisch!! Maar wat moet het mooi geweest zijn om daar te lopen in die overweldigende natuur! Super! Tot snel!!!! X

  4. Wat een avontuur. Prachtig geschreven en super mooie foto’s. Bijna weer voorbij deze mooie vakantie. Toch zullen we blij zijn jullie weer veilig in onze armen te sluiten. H&W

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>