Benodigdheden (4p)

• 375 gr creme fraiche
• geraspte schil en sap van 2 (grote) citroenen
• 2 pakken (ca.500 gr) verse tagliatelle
• 225 gr rucola, grofgehakt
• 225 gr vers geraspte parmezaan
• zout en peper

Bereiding
Schep de creme fraiche in een kom en roer de citroenrasp en -sap er beetje bij beetje door. Ga hier vooral af op je smaak. Creme fraiche is ook al redelijk zuur van zichzelf en er gaat ook nog kaas door. Kortom, je wilt de citroenroom zeker niet te zuur maken. Breng in een grote pan ruim water met wat zout aan de kook. Kook de tagliatelle beetgaar, giet af en laat uitlekken. Schep de tagliatelle terug in de pan en roer er de citroenroom, rucola en de helft van de parmezaan door. Serveer de pasta met de resterende parmezaan en een lekkere italiaanse salade ‘on the side’.

Tip: voor de variatie kun je er ook gebakken kastanjechampignons doorheen doen, of serveer de tagliatelle met een stuk zalm.

Bron: De zilveren lepel

Benodigdheden (4p)

• 2 kopjes espresso
• suiker
• poedersuiker
• disaronno
• cacao (om te bestrooien)
• 100 gram mascarpone
• 100 gram slagroom
• een paar druppels vanille essence
• 1 pak lange vingers

Bereiding
Zet 2 kopjes espresso en meng daar 4-6 eetlepels suiker doorheen en een flinke scheut disaronno, naar eigen smaak. Laat afkoelen. Klop de slagroom op en meng met de mascarpone, vanille essence en 4-6 eetlepels poedersuiker, ook weer naar smaak. Zorg dat je per persoon drie glaasjes of kleine kommetjes hebt. Doe in het ene glaasje het mascarpone mengsel en strooi er gezeefde cacao overheen totdat je geen wit meer ziet. Het andere glaasje vul je met het afgekoelde koffie-likeur mengsel en in het laatste glaasje stop je een paar lange vingers. Ready to serve! Dip de lange vinger in de koffie en daarna in de room, smullen!

Bron: Website van Donna Hay

Dit Oosterse recept is simpel, gezond en lekker en geeft je een enorme boost aan zelfvertrouwen. Iedereen kan koken! Let wel, het succes zit ‘m in de mise en place en de versheid van de zalm. Als je echt van eten houdt, weet je dat je vis altijd bij de visboer moet halen en niet in de supermarkt. Dit gerecht is snel klaar, maar vormt daarom ook een gevaar. Als je het moeilijk vindt om je aandacht te verdelen zou ik de volgorde van bereiding alsvolgt doen: mie, courgette, zalm. De mie kan gaan plakken, een beetje water en/of (sesam)olie in de pan doen helpt om de mie een beetje uit elkaar te houden.

Benodigdheden (4p)

• Vier stukken zalm (ong. 125-150 gram per stuk)
• 3 courgettes
• Klein chilipepertje
• 2 teentjes knoflook, grofgehakt
• Sesamzaad
• 9 eetlepels japanse sojasaus
• 4,5 eetlepels sesamolie
• 1/2 limoen
• 1 komkommer
• Zonnebloemolie
• Oosterse azijn
• Suiker
• Zout
• Peper
• 400 gram Chinese mie (Chinese winkel, kooktijd ongeveer 8 min)

Bereiding

Rooster het sesamzaad totdat het een bruine kleur krijgt en zet apart. Snijd de komkommer doormidden en schaaf de komkommer zodat je lange slierten krijgt. Leg in een kommetje met een beetje azijn, suiker en breng op smaak met zout en peper. Maak een sausje van de sojasaus, sesamolie, limoen en breng op smaak met zout en peper. Snijd een chilipepertje klein en zet apart voor de courgette. Snijd de courgette overdwars ongeveer in drie stukken van 5 cm. Maak vervolgens reepjes door de courgette in de lengte een aantal keren door te snijden. Breng alvast een pan met water aan de kook voor de mie. Vet daarna de zalm in met wat zonnebloemolie, breng op smaak met een beetje peper. Zet een grillpan/pan met anti-aanbaklaag klaar (het is moeilijker de zalm heel te houden in een grillpan is mijn ervaring), een wok en wat zonnebloemolie om in te bakken/wokken.
Nu, het koken van de mie, het wokken van de courgette en bakken/grillen van de zalm duren allemaal bijna even lang. Je kunt het tegelijk doen, maar let er dan goed op dat niets aanbakt. Breng de mie aan de kook. Wok intussen de courgette met het chilipepertje en de knoflook (ong. 3-4 minuten). De courgette moet gaar maar knapperig zijn. Breng op smaak met zout en peper en zet apart (gebruik een deksel om de groente warm te houden). Bak de zalm kort aan beiden kanten aan in een hete pan. Wacht tot de zalm rondom roze wordt en laat het dan nog een minuutje doorbakken. Je wilt geen doorgebakken zalm en een beetje ‘rosé’ heeft zelfs mijn voorkeur. Het bakken duurt hooguit 6-8 minuten, dit hangt af van de dikte van de zalm. Als je nog hebt opgelet, heb je ondertussen de mie afgegoten.
Leg wat mie op het bord, de zalm en de courgette. Breng alles op smaak met het sojasausje dat je hebt gemaakt en bestrooi met sesamzaadjes.

Dit heerlijke stoofgerecht komt uit Vietnam. Makreel wordt in Nederland vaak gerookt gegeten, maar in Azië bereiden ze de verse makreel graag in zoete sausjes of in bananenbladeren. Wat weinig mensen weten is dat makreel een gezonde vette vis is, maar ook nog eens aardig voor de portemonnee. Het maken van de karamel vergt een beetje oefening en geduld, maar als dit eenmaal gemaakt is, staat je gerecht zo op tafel. Tip: de karamel kun je voor een maand bewaren in de koelkast.

Benodigdheden (4p)

• 600 gram verse makreel, schoongemaakt
• 3 eetlepels caramel
• 4 kleine sjalotten
• 250 ml visbouillon
• 0,5 theelepel zwarte peper
• 0,5 theelepel zeezout
• 1 eetlepel suiker
• 1,5 eetlepel vissaus (haal deze bij de chinees, deze is namelijk zouter dan de gewone vissaus)

Voor de karamel: 200 gram suiker op 250 ml water

Voor de groenten: chinese broccoli (Chinese supermarkt), beetje knoflook, theelepel vissaus, 1 spaanse chilipeper (of een kleine hete chilipeper als je van pittig houdt), een scheutje groentebouillon of water

Bereiding
Maak eerst de karamel. Verwarm hiervoor de suiker met het water en wacht tot de suiker bruin wordt totdat je een stroperig sausje krijgt (voeg zonodig water toe. Let op, de saus kan hard worden maar dat is niet erg). Pel daarna de sjalotjes en snijd ze in vieren. Stoof de sjalotjes op laag vuur gaar in ongeveer 10-15 minuutjes.
Snijd de makrelen door midden, dit mag in de lengte of de breedte. Leg nu de makreel in een pan en doe daar de visbouillon, peper, zout, suiker, sjalotten en 3 eetlepels caramel bij (of meer naar smaak). Breng aan de kook voor ongeveer 3 minuten en laat de vis daarna 15 minuten op laag vuur stoven.
Wok de Chinese broccoli met de knoflook, vissaus, chili en het beetje groentebouillon of water. De broccoli moet gaar zijn, maar nog wel knapperig. Serveer met witte rijst.

Uit: Taste Vietnam, The Morning Glory Cookbook

De locaties van de start en het einde van een vakantie vergeet ik dan ook nooit. Onze laatste bestemming van deze vakantie was Kuala Lumpur. Een plek waar wij al eens eerder zijn geweest. Omdat we ruim 10 uur te overbruggen hadden tussen onze vlucht uit Ho Chi Minh en de aansluitende vlucht naar Amsterdam, besloten we tot een kort weerzien van deze stad. Met de groene snelheidstrein zijn we direct naar KLCC gegaan, de plek van de welbekende en indrukwekkende Petrona torens en een hele grote shopping mall. De warmte en het zonnetje in het park voor de torens zorgde voor een vroeg gevoel van heimwee. Voordat we terug gingen naar het vliegveld hebben we genoten van ons lievelingsmaal in het restaurant waar we twee jaar geleden ook gegeten hebben, al was dat toen aan het begin van onze reis – door Indonesië. De heerlijke kokosrijst en rendang heeft ons goed gesmaakt en we konden dan ook met een voldaan gevoel terug naar het vliegveld.

Op het vliegveld wachtte ons nog een spannende periode. Konden we mee terug naar Amsterdam of moesten we nog een nachtje blijven? Aanvankelijk zag het er niet goed uit. Er waren weliswaar 21 stoelen vrij, maar het vliegtuig was te zwaar vanwege extra vracht, tevens vertraagd en met slecht weer in het vooruitzicht naar Amsterdam, was het kantje boord. Gelukkig mochten we mee, al hoorden we dat pas 5 minuten voor vertrek. Living on the edge. Als gevolg van deze late beslissing van de captain was onze bagage helaas blijven staan in Kuala Lumpur, daar zullen we dus nog even op moeten wachten.

Inmiddels heeft het gewone Amsterdamse leven al weer bezit van ons genomen. Het werk wacht weer op ons. Er zal weer gekookt moeten worden. Er zal weer gesport moeten worden, al zijn we beiden door de vakantie drie kilo afgevallen. Ik wil geen voorbarige conclusies trekken, maar het lijkt voor mij toch een bevestiging dat de oosterse eet- en leefwijze toch veel gezonder is dan die in het westen.

De laatste dag stond in het teken van helemaal niets! ‘s Ochtends hebben we de vluchten bekeken en besloten om toch maar via Kuala Lumpur te vliegen, aangezien de vlucht bomvol zit. ‘s Middags hebben we een rondje door de shopping malls en souvenierswinkeltjes gedaan. Uiteindelijk hebben we toch nog een ‘lak’ schaal en doosje voor de chopsticks kunnen kopen met de ‘eggshell’ methode gemaakt. De winkel was haast niet te vinden emmte bereiken door de drukke spits en toen we de winkel eindelijk gevonden hadden, bleek er een personeelsfeestje te zijn. De voorouders van de baas werden namelijk groots herdacht. De mensen hebben de winkel speciaal voor ons open gedaan en na onze aankopen kregen we ook nog een cadeautje van hun mee. We kunnen niet anders zeggen dan dat het echt ontzettend aardige en gastvrije mensen zijn, de Vietnamezen.

Onze laatste avond hebben we afgesloten bij de Temple Club, een restaurant waar we voor de laatste keer de heerlijke gebakken en verse spring rolls hebben gegeten en nog heel veel andere lekkernijen. Jammer dat de vakantie nu al weer tot zijn einde komt. Het was een heerlijke vakantie waarin we veel hebben gezien en beleefd. Wat we meenemen naar Nederland is een hele mooie ervaring, waarin we hebben genoten van de Vietnamese keuken, cultuur en natuur, maar vooral ook veel hebben geleerd van de geschiedenis van het land. Zeker de moeite waard om te terug te komen!

Misschien was het omdat we totaal geen verwachtingen hadden of misschien zijn groepsexcursies stiekem toch wel leuk, want we hebben de tijd van ons leven gehad! Op weg naar de Mekong Delta reden we door het prachtige zuidelijke landschap met groene rijstvelden. We maakten nog een korte stop bij een klein fabriekje waar de tradionele ‘lakwaren’ werden gemaakt met de eierschaal techniek (moeilijk uit te leggen; google maar op lacquer & eggshell) door slachtoffers van Agent Orange. Het was erg heftig om deze mensen in levende lijve te ontmoeten.

We hebben enorme mazzel gehad met onze leuke gids. Al had hij wel een beetje het accent van dr. Evil uit Austin Powers – wat natuurlijk op onze lachspieren werkte – hij had ontzettend leuke verhalen over het leven in Vietnam. In een korte tijd werden we bijgepraat over de geschiedenis, politiek, het geloof, eetgewoonten en leefgewoonten. Aagenkomen in de Mekong Delta bezochten we eerst een huis van de inwoners daar. Wat ons erg bij is gebleven, is dat de Vietnamezen eigenlijk veel socialer zijn dan wij Nederlanders. Als er een feest is, wordt iedereen uitgenodigd, ook de mensen uit de buurt. Ook al vind je jouw buurman niet zo aardig, toch nodig je hem uit. Dat zet je toch aan het denken.

Hierna hadden we een klein intermezzo met vers fruit en tradionele muziek. Vervolgens werden we op kleine kano’s door de Mekong Delta gevaren. De kokosnootbomen die over het water hingen waren werkelijk waar een prachtig gezicht en erg speciaal. We werden weer afgezet bij lokale mensen die kokosnoepjes en honing maken. We mochten zelf proeven en je begrijpt, dat sloegen wij niet af. Het was om je vingers er bij af te likken. Hierna hebben we nog even ‘try before you die’ gespeeld, waarbij je eerst je vinger in een bijenkorf mocht stoppen om verse honing te proeven om vervolgens een hele grote python innig te omhelzen. Leuk.. Gelukkig werden we weer gauw naar een boot gebracht die ons via de grote rivier naar een restaurantje bracht aan het water. Na de lunch was het tijd voor het laatste onderdeel, een typisch boeddhistische pagoda, een van de velen uit Vietnam. Een pagoda is een plek waar Vietnamesen komen bidden, dit in tegenstelling tot een tempel – waar men een belangrijk persoon ‘aanbidt’. We moesten bijna een traan laten toen onze gids hier vertelde over de boeddhistische positieve gedachte en zijn advies aan ons om vooral veel tijd door te brengen met onze ouders, omdat hij ze zelf zo vroeg had verloren. De oosterse leefwijze en filosofie is inspirerend en ik geloof dat het niet erg zou zijn als meer mensen zo positief over het leven en de mensheid zouden denken.

We hebben de avond leuk afgesloten bij de Acoustic Bar, een tentje met een soort open podium avond. Hier kan iedereen zich opgeven om een liedje te komen zingen. Geen karoako, maar mensen die echt kunnen zingen. Het leek wel een kleine Vietnamese Idols. Het was erg leuk om de lokale mensen zo uit hun dak te zien gaan op liedjes van Rihanna en Maroon 5. Er werd niet gedanst, maar dat is misschien ook meer aan ons besteed.

Na de tunnels moesten we nog de weg terug naar Ho Chi Minh vinden, zonder kaart. We hadden natuurlijk gewoon de weg die we gekomen zijn, terug kunnen volgen, maar dat zou uiteraard niets voor Bibi en Nick zijn. Onder het motto van ‘misschien is de andere route wel veel mooier’, gingen we niet rechtsom, maar linksom terug. Dat was geen eitje kan ik je zeggen. Geen enkele Vietnamees die we tegen kwamen sprak ook maar een woord Engels en we hadden geen idee waar we waren. Borden waren ook nergens te vinden. Geloof het of niet, we vonden onze weg en waren nog sneller terug dan op de heenweg! Helaas was het geen bijzondere route – een snelweg zonder uitzicht – maar goed, wie niet waagt wie niet wint. ‘s Avonds hebben gegeten bij ons hotel met het stelletje uit Duitsland waarmee we de rondleiding in de Cu Chi tunnels hadden gedaan. Als kers op de slagroom hebben we daarna nog een heerlijke verse bananen- en mango milkshake gedronken tegenover ons hotel. Wat zullen we het verse fruit gaan missen!

‘s Middags zijn we direct naar het War Remnants Museum gegaan, een indrukwekkend museum over de gevolgen van de oorlog. Voor outsiders, de oorlog van de Amerikanen in Vietnam ging puur en alleen om het communisme te bestrijden. Er was geen echte directe aanleiding voor de Amerikanen om deze oorlog te beginnen, maar was meer een gevecht tussen twee grootmachten: Amerika en het communistische Rusland. Buiten, voor het museum, staan de voertuigen waarmee de Amerikanen vlogen tijdens de oorlog alsmede de bommen die ze gebruikten. Er waren zelfs bommen bij die honderd duizenden mensen in 1 keer konden vernietigen. Ook was er een klein gedeelte buiten gewijd aan informatie over martelingen van de Amerikanen. Gelukkig hebben we een sterke maag, want wat je daar ziet is werkelijk waar niet te beschrijven. Allereerst werden de Vietnamesen in zogenaamde tijgerkooien gestopt, een kooi van ongeveer 2 bij 1 bij 0,5 meter met prikkeldraad waar wel drie mensen tegelijk in gevangen werden gehouden. Je kunt er alleen maar in liggen en je ligt dus ook nog eens boven op elkaar. Verschrikkelijk! De martelingen waren ook gruwelijk, ik zal hier niet over uitwijden, je moet het zelf maar gaan bekijken.

Binnen in het museum waren foto’s te zien van tijdens en na de oorlog. Speciale aandacht werd besteed aan de gevolgen van Agent Orange, een chemisch middel die de Amerikanen uitspoten over een groot deel van Vietnam die werkelijk waar alles vernietigde. Dit deden ze omdat de Vietnamesen in bepaalde regio’s een netwerk hadden gebouwd onder de grond. De Amerikanen wisten hier geen raad mee en besloten maar alles plat te gooien, zodat de vijand zich minder goed kon verstoppen. Het gevolg was dat een groot deel van de natuur werd verwoesd en nog erger, een groot deel van de mensen werden gedood of verminkt. Het erge van dit alles is, dat de chemische stof genetische mutaties heeft veroorzaakt in het DNA waardoor er veel kinderen zijn geboren na de oorlog met afwijkingen. Ernstige afwijkingen. Afwijkingen van de ledematen (die er soms niet eens waren), ernstige hersenbeschadigingen en huidaandoeningen. Het blijkt een ernstige oorlogsmisdaad, want de gevolgen zijn nog verstrekkender dan de oorlog alleen.
Ook indrukwekkend was de tentoonstelling over de fotografen die zijn omgekomen in de oorlog. De foto’s van deze fotografen werden tentoongesteld, inclusief de laatste foto die ze gemaakt hebben voor hun dood. Heftig. Toen we buiten stonden moesten we eerst drie keer diep ademhalen voordat we verder konden. Het maakte mij niet alleen verdrietig, maar ook boos. Gebeuren dit soort dingen nog steeds in de wereld? En hoe kunnen we dit elkaar aandoen? En wat geeft de Amerikanen het recht zich met overal en alles te bemoeien?

‘s Avonds hebben we gegeten in een restaurant dat wordt gerund door achtergestelde Vietnamese kinderen. Een initiatief om deze kinderen een nieuwe kans in het leven te geven. Het lijkt een beetje op het concept van Jamie Oliver. Het was heerlijk en na deze uitputtende dag vielen we dan ook goed in slaap.