Dit Oosterse recept is simpel, gezond en lekker en geeft je een enorme boost aan zelfvertrouwen. Iedereen kan koken! Let wel, het succes zit ‘m in de mise en place en de versheid van de zalm. Als je echt van eten houdt, weet je dat je vis altijd bij de visboer moet halen en niet in de supermarkt. Dit gerecht is snel klaar, maar vormt daarom ook een gevaar. Als je het moeilijk vindt om je aandacht te verdelen zou ik de volgorde van bereiding alsvolgt doen: mie, courgette, zalm. De mie kan gaan plakken, een beetje water en/of (sesam)olie in de pan doen helpt om de mie een beetje uit elkaar te houden.

Benodigdheden (4p)

• Vier stukken zalm (ong. 125-150 gram per stuk)
• 3 courgettes
• Klein chilipepertje
• 2 teentjes knoflook, grofgehakt
• Sesamzaad
• 9 eetlepels japanse sojasaus
• 4,5 eetlepels sesamolie
• 1/2 limoen
• 1 komkommer
• Zonnebloemolie
• Oosterse azijn
• Suiker
• Zout
• Peper
• 400 gram Chinese mie (Chinese winkel, kooktijd ongeveer 8 min)

Bereiding

Rooster het sesamzaad totdat het een bruine kleur krijgt en zet apart. Snijd de komkommer doormidden en schaaf de komkommer zodat je lange slierten krijgt. Leg in een kommetje met een beetje azijn, suiker en breng op smaak met zout en peper. Maak een sausje van de sojasaus, sesamolie, limoen en breng op smaak met zout en peper. Snijd een chilipepertje klein en zet apart voor de courgette. Snijd de courgette overdwars ongeveer in drie stukken van 5 cm. Maak vervolgens reepjes door de courgette in de lengte een aantal keren door te snijden. Breng alvast een pan met water aan de kook voor de mie. Vet daarna de zalm in met wat zonnebloemolie, breng op smaak met een beetje peper. Zet een grillpan/pan met anti-aanbaklaag klaar (het is moeilijker de zalm heel te houden in een grillpan is mijn ervaring), een wok en wat zonnebloemolie om in te bakken/wokken.
Nu, het koken van de mie, het wokken van de courgette en bakken/grillen van de zalm duren allemaal bijna even lang. Je kunt het tegelijk doen, maar let er dan goed op dat niets aanbakt. Breng de mie aan de kook. Wok intussen de courgette met het chilipepertje en de knoflook (ong. 3-4 minuten). De courgette moet gaar maar knapperig zijn. Breng op smaak met zout en peper en zet apart (gebruik een deksel om de groente warm te houden). Bak de zalm kort aan beiden kanten aan in een hete pan. Wacht tot de zalm rondom roze wordt en laat het dan nog een minuutje doorbakken. Je wilt geen doorgebakken zalm en een beetje ‘rosé’ heeft zelfs mijn voorkeur. Het bakken duurt hooguit 6-8 minuten, dit hangt af van de dikte van de zalm. Als je nog hebt opgelet, heb je ondertussen de mie afgegoten.
Leg wat mie op het bord, de zalm en de courgette. Breng alles op smaak met het sojasausje dat je hebt gemaakt en bestrooi met sesamzaadjes.

Dit heerlijke stoofgerecht komt uit Vietnam. Makreel wordt in Nederland vaak gerookt gegeten, maar in Azië bereiden ze de verse makreel graag in zoete sausjes of in bananenbladeren. Wat weinig mensen weten is dat makreel een gezonde vette vis is, maar ook nog eens aardig voor de portemonnee. Het maken van de karamel vergt een beetje oefening en geduld, maar als dit eenmaal gemaakt is, staat je gerecht zo op tafel. Tip: de karamel kun je voor een maand bewaren in de koelkast.

Benodigdheden (4p)

• 600 gram verse makreel, schoongemaakt
• 3 eetlepels caramel
• 4 kleine sjalotten
• 250 ml visbouillon
• 0,5 theelepel zwarte peper
• 0,5 theelepel zeezout
• 1 eetlepel suiker
• 1,5 eetlepel vissaus (haal deze bij de chinees, deze is namelijk zouter dan de gewone vissaus)

Voor de karamel: 200 gram suiker op 250 ml water

Voor de groenten: chinese broccoli (Chinese supermarkt), beetje knoflook, theelepel vissaus, 1 spaanse chilipeper (of een kleine hete chilipeper als je van pittig houdt), een scheutje groentebouillon of water

Bereiding
Maak eerst de karamel. Verwarm hiervoor de suiker met het water en wacht tot de suiker bruin wordt totdat je een stroperig sausje krijgt (voeg zonodig water toe. Let op, de saus kan hard worden maar dat is niet erg). Pel daarna de sjalotjes en snijd ze in vieren. Stoof de sjalotjes op laag vuur gaar in ongeveer 10-15 minuutjes.
Snijd de makrelen door midden, dit mag in de lengte of de breedte. Leg nu de makreel in een pan en doe daar de visbouillon, peper, zout, suiker, sjalotten en 3 eetlepels caramel bij (of meer naar smaak). Breng aan de kook voor ongeveer 3 minuten en laat de vis daarna 15 minuten op laag vuur stoven.
Wok de Chinese broccoli met de knoflook, vissaus, chili en het beetje groentebouillon of water. De broccoli moet gaar zijn, maar nog wel knapperig. Serveer met witte rijst.

Uit: Taste Vietnam, The Morning Glory Cookbook

De locaties van de start en het einde van een vakantie vergeet ik dan ook nooit. Onze laatste bestemming van deze vakantie was Kuala Lumpur. Een plek waar wij al eens eerder zijn geweest. Omdat we ruim 10 uur te overbruggen hadden tussen onze vlucht uit Ho Chi Minh en de aansluitende vlucht naar Amsterdam, besloten we tot een kort weerzien van deze stad. Met de groene snelheidstrein zijn we direct naar KLCC gegaan, de plek van de welbekende en indrukwekkende Petrona torens en een hele grote shopping mall. De warmte en het zonnetje in het park voor de torens zorgde voor een vroeg gevoel van heimwee. Voordat we terug gingen naar het vliegveld hebben we genoten van ons lievelingsmaal in het restaurant waar we twee jaar geleden ook gegeten hebben, al was dat toen aan het begin van onze reis – door Indonesië. De heerlijke kokosrijst en rendang heeft ons goed gesmaakt en we konden dan ook met een voldaan gevoel terug naar het vliegveld.

Op het vliegveld wachtte ons nog een spannende periode. Konden we mee terug naar Amsterdam of moesten we nog een nachtje blijven? Aanvankelijk zag het er niet goed uit. Er waren weliswaar 21 stoelen vrij, maar het vliegtuig was te zwaar vanwege extra vracht, tevens vertraagd en met slecht weer in het vooruitzicht naar Amsterdam, was het kantje boord. Gelukkig mochten we mee, al hoorden we dat pas 5 minuten voor vertrek. Living on the edge. Als gevolg van deze late beslissing van de captain was onze bagage helaas blijven staan in Kuala Lumpur, daar zullen we dus nog even op moeten wachten.

Inmiddels heeft het gewone Amsterdamse leven al weer bezit van ons genomen. Het werk wacht weer op ons. Er zal weer gekookt moeten worden. Er zal weer gesport moeten worden, al zijn we beiden door de vakantie drie kilo afgevallen. Ik wil geen voorbarige conclusies trekken, maar het lijkt voor mij toch een bevestiging dat de oosterse eet- en leefwijze toch veel gezonder is dan die in het westen.

De laatste dag stond in het teken van helemaal niets! ‘s Ochtends hebben we de vluchten bekeken en besloten om toch maar via Kuala Lumpur te vliegen, aangezien de vlucht bomvol zit. ‘s Middags hebben we een rondje door de shopping malls en souvenierswinkeltjes gedaan. Uiteindelijk hebben we toch nog een ‘lak’ schaal en doosje voor de chopsticks kunnen kopen met de ‘eggshell’ methode gemaakt. De winkel was haast niet te vinden emmte bereiken door de drukke spits en toen we de winkel eindelijk gevonden hadden, bleek er een personeelsfeestje te zijn. De voorouders van de baas werden namelijk groots herdacht. De mensen hebben de winkel speciaal voor ons open gedaan en na onze aankopen kregen we ook nog een cadeautje van hun mee. We kunnen niet anders zeggen dan dat het echt ontzettend aardige en gastvrije mensen zijn, de Vietnamezen.

Onze laatste avond hebben we afgesloten bij de Temple Club, een restaurant waar we voor de laatste keer de heerlijke gebakken en verse spring rolls hebben gegeten en nog heel veel andere lekkernijen. Jammer dat de vakantie nu al weer tot zijn einde komt. Het was een heerlijke vakantie waarin we veel hebben gezien en beleefd. Wat we meenemen naar Nederland is een hele mooie ervaring, waarin we hebben genoten van de Vietnamese keuken, cultuur en natuur, maar vooral ook veel hebben geleerd van de geschiedenis van het land. Zeker de moeite waard om te terug te komen!

Misschien was het omdat we totaal geen verwachtingen hadden of misschien zijn groepsexcursies stiekem toch wel leuk, want we hebben de tijd van ons leven gehad! Op weg naar de Mekong Delta reden we door het prachtige zuidelijke landschap met groene rijstvelden. We maakten nog een korte stop bij een klein fabriekje waar de tradionele ‘lakwaren’ werden gemaakt met de eierschaal techniek (moeilijk uit te leggen; google maar op lacquer & eggshell) door slachtoffers van Agent Orange. Het was erg heftig om deze mensen in levende lijve te ontmoeten.

We hebben enorme mazzel gehad met onze leuke gids. Al had hij wel een beetje het accent van dr. Evil uit Austin Powers – wat natuurlijk op onze lachspieren werkte – hij had ontzettend leuke verhalen over het leven in Vietnam. In een korte tijd werden we bijgepraat over de geschiedenis, politiek, het geloof, eetgewoonten en leefgewoonten. Aagenkomen in de Mekong Delta bezochten we eerst een huis van de inwoners daar. Wat ons erg bij is gebleven, is dat de Vietnamezen eigenlijk veel socialer zijn dan wij Nederlanders. Als er een feest is, wordt iedereen uitgenodigd, ook de mensen uit de buurt. Ook al vind je jouw buurman niet zo aardig, toch nodig je hem uit. Dat zet je toch aan het denken.

Hierna hadden we een klein intermezzo met vers fruit en tradionele muziek. Vervolgens werden we op kleine kano’s door de Mekong Delta gevaren. De kokosnootbomen die over het water hingen waren werkelijk waar een prachtig gezicht en erg speciaal. We werden weer afgezet bij lokale mensen die kokosnoepjes en honing maken. We mochten zelf proeven en je begrijpt, dat sloegen wij niet af. Het was om je vingers er bij af te likken. Hierna hebben we nog even ‘try before you die’ gespeeld, waarbij je eerst je vinger in een bijenkorf mocht stoppen om verse honing te proeven om vervolgens een hele grote python innig te omhelzen. Leuk.. Gelukkig werden we weer gauw naar een boot gebracht die ons via de grote rivier naar een restaurantje bracht aan het water. Na de lunch was het tijd voor het laatste onderdeel, een typisch boeddhistische pagoda, een van de velen uit Vietnam. Een pagoda is een plek waar Vietnamesen komen bidden, dit in tegenstelling tot een tempel – waar men een belangrijk persoon ‘aanbidt’. We moesten bijna een traan laten toen onze gids hier vertelde over de boeddhistische positieve gedachte en zijn advies aan ons om vooral veel tijd door te brengen met onze ouders, omdat hij ze zelf zo vroeg had verloren. De oosterse leefwijze en filosofie is inspirerend en ik geloof dat het niet erg zou zijn als meer mensen zo positief over het leven en de mensheid zouden denken.

We hebben de avond leuk afgesloten bij de Acoustic Bar, een tentje met een soort open podium avond. Hier kan iedereen zich opgeven om een liedje te komen zingen. Geen karoako, maar mensen die echt kunnen zingen. Het leek wel een kleine Vietnamese Idols. Het was erg leuk om de lokale mensen zo uit hun dak te zien gaan op liedjes van Rihanna en Maroon 5. Er werd niet gedanst, maar dat is misschien ook meer aan ons besteed.

Na de tunnels moesten we nog de weg terug naar Ho Chi Minh vinden, zonder kaart. We hadden natuurlijk gewoon de weg die we gekomen zijn, terug kunnen volgen, maar dat zou uiteraard niets voor Bibi en Nick zijn. Onder het motto van ‘misschien is de andere route wel veel mooier’, gingen we niet rechtsom, maar linksom terug. Dat was geen eitje kan ik je zeggen. Geen enkele Vietnamees die we tegen kwamen sprak ook maar een woord Engels en we hadden geen idee waar we waren. Borden waren ook nergens te vinden. Geloof het of niet, we vonden onze weg en waren nog sneller terug dan op de heenweg! Helaas was het geen bijzondere route – een snelweg zonder uitzicht – maar goed, wie niet waagt wie niet wint. ‘s Avonds hebben gegeten bij ons hotel met het stelletje uit Duitsland waarmee we de rondleiding in de Cu Chi tunnels hadden gedaan. Als kers op de slagroom hebben we daarna nog een heerlijke verse bananen- en mango milkshake gedronken tegenover ons hotel. Wat zullen we het verse fruit gaan missen!

‘s Middags zijn we direct naar het War Remnants Museum gegaan, een indrukwekkend museum over de gevolgen van de oorlog. Voor outsiders, de oorlog van de Amerikanen in Vietnam ging puur en alleen om het communisme te bestrijden. Er was geen echte directe aanleiding voor de Amerikanen om deze oorlog te beginnen, maar was meer een gevecht tussen twee grootmachten: Amerika en het communistische Rusland. Buiten, voor het museum, staan de voertuigen waarmee de Amerikanen vlogen tijdens de oorlog alsmede de bommen die ze gebruikten. Er waren zelfs bommen bij die honderd duizenden mensen in 1 keer konden vernietigen. Ook was er een klein gedeelte buiten gewijd aan informatie over martelingen van de Amerikanen. Gelukkig hebben we een sterke maag, want wat je daar ziet is werkelijk waar niet te beschrijven. Allereerst werden de Vietnamesen in zogenaamde tijgerkooien gestopt, een kooi van ongeveer 2 bij 1 bij 0,5 meter met prikkeldraad waar wel drie mensen tegelijk in gevangen werden gehouden. Je kunt er alleen maar in liggen en je ligt dus ook nog eens boven op elkaar. Verschrikkelijk! De martelingen waren ook gruwelijk, ik zal hier niet over uitwijden, je moet het zelf maar gaan bekijken.

Binnen in het museum waren foto’s te zien van tijdens en na de oorlog. Speciale aandacht werd besteed aan de gevolgen van Agent Orange, een chemisch middel die de Amerikanen uitspoten over een groot deel van Vietnam die werkelijk waar alles vernietigde. Dit deden ze omdat de Vietnamesen in bepaalde regio’s een netwerk hadden gebouwd onder de grond. De Amerikanen wisten hier geen raad mee en besloten maar alles plat te gooien, zodat de vijand zich minder goed kon verstoppen. Het gevolg was dat een groot deel van de natuur werd verwoesd en nog erger, een groot deel van de mensen werden gedood of verminkt. Het erge van dit alles is, dat de chemische stof genetische mutaties heeft veroorzaakt in het DNA waardoor er veel kinderen zijn geboren na de oorlog met afwijkingen. Ernstige afwijkingen. Afwijkingen van de ledematen (die er soms niet eens waren), ernstige hersenbeschadigingen en huidaandoeningen. Het blijkt een ernstige oorlogsmisdaad, want de gevolgen zijn nog verstrekkender dan de oorlog alleen.
Ook indrukwekkend was de tentoonstelling over de fotografen die zijn omgekomen in de oorlog. De foto’s van deze fotografen werden tentoongesteld, inclusief de laatste foto die ze gemaakt hebben voor hun dood. Heftig. Toen we buiten stonden moesten we eerst drie keer diep ademhalen voordat we verder konden. Het maakte mij niet alleen verdrietig, maar ook boos. Gebeuren dit soort dingen nog steeds in de wereld? En hoe kunnen we dit elkaar aandoen? En wat geeft de Amerikanen het recht zich met overal en alles te bemoeien?

‘s Avonds hebben we gegeten in een restaurant dat wordt gerund door achtergestelde Vietnamese kinderen. Een initiatief om deze kinderen een nieuwe kans in het leven te geven. Het lijkt een beetje op het concept van Jamie Oliver. Het was heerlijk en na deze uitputtende dag vielen we dan ook goed in slaap.

Na de markt, gingen we terug naar het restaurant waar we de kookles zouden krijgen. Daar zaten we dan, met zo’n 20 man aan tafels waar voor iedereen onafhankelijk een kookpitje stond. We kregen les van miss Vi, eigenaar van vier restaurants in Hoi An en tevens topchef in Vietnam. Er waren nog meer klasjes die dag, maar wij kregen miss Vi, wauw, wat hadden wij weer een mazzel! Niet alleen bleek ze een uitstekende chef, ze was ook nog eens heel erg grappig. Wat wij erg leuk vonden, was dat ze ook wat vertelde over de producten waarmee we werkten, de eetcultuur en hoe zij heeft leren koken. Door haar verhalen merkte je goed wat het verschil is tussen de westerse en oosterse eetcultuur. In de oosterse keuken draait alles om balans. Het maakt niet uit als je varken eet met een vet randje, zo lang je er maar voldoende groenten bij eet. Bijzonder is dat aziaten bijna geen melkproducten eten. Ik denk dat Miss Vi er best wel eens gelijk in kan hebben dat dit wel eens de reden kan zijn waarom de oosterse keuken zo gezond is. Melk is voor baby’s, niet voor volwassenen en de volle producten bevatten ook nog eens veel vet. Enfin, iedereen heeft daar zijn eigen mening in. Ik denk echter dat wij Nederlanders nog wel veel van de Vietnamese cultuur kunnen leren. Gedurende de ochtend begeleidde ze ons in vier traditionele gerechten, waaronder de verse springrolls. Jummie! Het was een ontzettend leuke ervaring en ben er van overtuigd dat, mits we de producten in Amsterdam kunnen vinden, we nog vaak thuis Vietnamees gaan koken! We hebben het boek van Miss Vi gekocht, dus dat komt helemaal goed.

‘s Middags zijn we terug gegaan naar Yaly om alle kleding te passen. We waren er zonder verwachtingen heen gegaan en waren helemaal verrast door het resultaat. Knap hoe ze dat toch doen! Aan ieder kledingstuk werken wel drie tot vier mensen, iemand om het ontwerp te tekenen op de stof, iemand om het uit te knippen, iemand om het aan elkaar te naaien en iemand om de fit te controlleren. Aan Nick zijn pak hebben dus 8 mensen gewerkt, niet te geloven! Er waren nog wat kleine aanpassingen nodig aan het pak en de jurkjes – gelukkig waren ze zelf ook erg kritisch. Nick besloot nog een extra linnen broek te laten maken, aangezien zijn broek zo lekker zat en hij in Nederland altijd moeite heeft een goede broek te vinden vanwege zijn lekkere ronde billen Deze broek bleek uiteindelijk het moeilijkste voor ze om te maken, omdat het geen broek was voor een pak, maar een casual broek waarbij de taille veel lager moest en de broek strakker. Toch is hen dit ook gelukt. We hebben onze dames ontzettend bedankt en konden Yaly tevreden verlaten. ‘s Avonds begon het keihard te regenen. Erg jammer, want er waren wat festiviteiten rondom volle maan. Als het hier regent, regent het vaak ook hard, dus helaas was het echt niet te doen.

De volgende dag wilden we eigenlijk op de scooter naar My Son gaan, een aantal mooie ruines in de buurt van Hoi An, maar helaas regende het de hele ochtend en begin van de middag. We zijn daarom de hele dag in Hoi An gebleven en hebben wat rondgewandeld, gelezen en genoten van de heerlijke Vietnamese keuken. ‘s Middags kwam uiteindelijk toch nog het zonnetje door, de eerste zonnestralen van onze vakantie en we zaten ook nog buiten op een terras. Heerlijk! Al met al hebben we hier een aantal hele leuke dagen gehad.

‘s Middags zijn we op zoek gegaan naar een winkel waar we een pak voor Nick konden maken. Hoi An is niet alleen de stad van het lekkere eten, maar ook van de mode. Het schijnt dat veel grote merken in Vietnam worden gemaakt en Hoi An is een van de dorpen waar je (merk)kleding kunt laten maken voor een goedkopere prijs. Om de 10 meter zit hier een ‘tailormade’ shop waardoor je haast de bomen door het bos niet meer ziet. Via een aantal tips belanden we uiteindelijk bij Yaly. Eenmaal binnengekomen was het een drukte van jewelste. Jonge dames vlogen heen en weer met stoffen, meetlinten en catalogi. We werden als snel aangesproken door een van de dames. Of we wat wilden laten maken. Jazeker! Alleen, waar begin je? Nu, allereerst kies je een model uit de catalogus, een boek vol met plaatjes geknipt uit bekende internationale tijdschriften. Heb je eenmaal het model uitgekozen, dan is het de beurt aan de dames om de stoffen te laten zien. Je kunt kiezen uit stoffen van 30 euro tot wel meer dan 200 euro. Je kunt dus zelf de kwaliteit en prijs bepalen. Toen Nick eenmaal de stof had uitgekozen voor zijn maatpak en shirt, kwam het meetlint tevoorschijn. Van top tot teen werd hij opgemeten, een grappig gezicht gezien de dames nog niet eens tot zijn schouders komen. En dan, is het wachten. Je hebt geen idee hoe het er daadwerkelijk uit gaat zien, maar dat is eigenlijk ook wel een beetje spannend. Nadat Nick zijn pak had uitgekozen, was ik aan de beurt. Uiteindelijk heb ik gekozen voor twee nette jurkjes die ik aan kan doen naar mijn werk, een little black dress en een zomerjurk. Het waren best twee moeilijke modellen, aangezien ze behoorlijke getailleerd waren. Morgen moesten we terug komen om het pak en de jurkjes te komen passen. Na deze belevenis was het tijd voor een drankje en hapje. Wat zo leuk is hier, is dat je in redelijke luxe restaurants kan eten voor een hele zachte prijs. Het duurste restaurant waar we hier gegeten hebben, kosten ons in totaal 15 euro per persoon. In de Green Mango hebben we eerst heerlijke cocktails gedronken in de happy hour – een woord wat hier overigens vaker ‘goedkoop’ betekent dan ‘gratis drankjes’. Zo krijg je hier in Vietnam vaak te horen als je een aanbod van een verkoper afslaat, ‘cheap price’, en als je zelfs dit aanbod afslaat proberen ze het nog met een laatste ‘happy hour?’. Enfin, na onze heerlijke maal, zijn we nog een lekkere avondwandeling gaan maken wat hier iedere avond leuk blijft, gezien de fantastische aankleding van het gehele dorp met lampionnen en andere versiersels.
Morgen staat ons de kookles te wachten en onze eerste ‘fitting’, spannend!