Salvador

We zijn aangekomen in Noord-Brazilie voor het tweede deel van onze reis. Salvador is de eerste bestemming. Het was nog even de vraag of onze tassen zouden meekomen met de vlucht vanuit Sao Paolo gezien de transfer tijd van maar 55 minuten, maar dat ging gelukkig goed. Op weg naar de binnenstad vanuit de luchthaven zagen we vooral veel krottenwijken en oude gebouwen, zwart van de uitlaatgassen. Het was moeilijk voor te stellen dat zich hier een UNESCO erfgoed bevindt. Onze pousada waar we verblijven in St Antonio, een wat rustige wijk vlakbij het oude centrum, is erg mooi en schattig.

‘S avonds hebben we ons gelijk gestort in het ritmische leven van Salvador. We vielen met ons neus in de boter met een jazz jamsessie op een mooie locatie: het modern art museum. De muziek was geweldig, er bleek een trompettist mee te doen die heeft gespeeld met Miles Davis. Er was een enorm goede vibe. Overal zaten en stonden mensen van jong tot oud, er waren verschillende eetstalletjes en er was een cocktailbar waar je voor 2,50e de heerlijkste cocktails kon krijgen. Om tien uur was het afgelopen en gingen we met de taxi naar huis. Je kunt hier op veel plekken als toerist na tienen niet meer op straat lopen, had de eigenaresse gezegd, omdat het dan te gevaarlijk is. Even wennen weer na anderhalve week in dorpen waar je alles kon doen wat je wilde..

De volgende ochtend eens heerlijk uitgeslapen en goed ontbeten. Fruit, vers geperst sinaasappelsap, verse broodjes, een eitje (wat hadden we dat lang niet gehad!) en yoghurt met verse muesli! Zal wel door de Frans eigenaar komen. ‘S middags zijn we door het oud historisch centrum gelopen met de gekleurde huisjes. Erg leuk, maar toch ook echt wel aan renovatie toe. Soms zie je hele mooie huizen, terwijl 10 meter verderop zwart besmeurde of afbrokkelende en dichtgetimmerde huizen staan. Bovendien is alles buiten dit centrum echt lelijk en oude troep. Ook zie je hier veel armoede, jonge kinderen die bedelen op straat of knock-out liggen midden op straat waarschijnlijk vanwege de drugs..Zonde, maar je moet er een beetje proberen doorheen te kijken. Salvador is overigens wel echt anders dan Rio. Je ziet hier veel meer afro-brazilianen, vanwege de historische achtergrond van slavenhandel in Bahia. Als blanke ben je hier duidelijk in de minderheid!

‘S avonds wilde we naar Olodum, een bekende muzikale groep, maar helaas waren we te laat. Het romantische restaurant waar we wilde eten was ook dicht, dus we zijn toen maar willekeurig ergens binnen gestapt en hebben daar een traditioneel gerecht uit Bahia gegeten, een heerlijke visstoofpot. We hebben de avond afgesloten met caiprinha’s bij een heel grappig eetcafeetje. De keuken was op de tweede verdieping en alles werd met een mandje aan een touwtje van boven naar beneden gebracht, zelfs onze caiprinha’s, hilarisch! Overal klonk muziek om ons heen en er zaten mensen op straat met elkaar te kletsen. Wat een gezelligheid!

De volgende dag moesten we een busticket kopen naar lencois, een dorpje aan de rand van het national park diamantina, waar we de natuur weer zouden intrekken. Dat bleek nog een heel gedoe. Er was weliswaar een ticket office in het oude centrum, maar daar ging het echt op z’n braziliaans, ‘tranquilo’. Na anderhalf uur eindelijk een ticket bemachtigd te hebben, zijn we gaan lunchen en naar het afro-braziliaans museum geweest. Heel leerzaam! De voorstelling waar we ‘s avonds naar toe gingen, bestond uit een traditionele godendans en een stuk capoera. Heel apart, vooral het eerste stuk waarin de spelers in een soort trance kwamen. Daarna hebben we heerlijke ‘bobo’ (garnalen in cassave saus) gegeten in het romantische restaurant waar we gisteren al heen wilden. Een goede afsluiter voor salvador. Het einde ging uiteraard in stijl. De taxichauffeur bracht in een grote omtrekkende boog ons naar het hostel voor maar liefst 30 reals, terwijl het normaal 8 moest kosten volgens onze hostess celine van het hostel.

Rio de janeiro en foz do iguacu

Bom dia!! Zaterdag arriveerden wij in Rio. Vandaag is t alweer donderdag. Een kleine update van onze reis tot nu toe.

Onze pousada (een soort hostel maar dan bij iemand thuis) in Rio lag midden in Ipenima, 5 minuten van t strand. De eigenaar bleek alleen braziliaans te spreken dus onze minimale taalkennis werd meteen op de proef gesteld. Met handen en voeten hebben we het de eerste dag voor elkaar gekregen dat we warm water kregen en t licht werd gerepareerd. Inmiddels is ons vocabulair gelukkig wat uitgebreid en kunnen we in ieder geval een klein gesprekje voeren. Al blijft het een moeilijke taal, vooral de uitspraak.

De eerste dag hebben we heerlijk gewandeld op Ipenima beach en de Copacabana. Deze laatste heeft wel haar charme verloren. De hotels langs het strand zien er een beetje verloederd uit en het strand is niet veel anders dan andere stranden. Ipenima is daarentegen wel erg leuk, een soort Miami beach waar mensen op de boulevard hardlopen, skaten en longboarden. Een gezellig sfeertje dus! We hadden onze camera nog niet meegenomen, bang van alle verhalen over de criminaliteit in Rio. Dit blijkt reuze mee te vallen. Er zijn zeker plekken waar je niet alleen moet komen s’avonds en plekken waar je je camera niet teveel moet showen maar over het algemeen hoef je je niet onveilig te voelen.

De tweede dag werden we opgehaald door onze gids Olivia, een ontzettend praatgrage, grappige en aardige vrouw. Ze heeft ons heel Rio laten zien. We hebben door het park Tijuca gereden, een grote jungle midden in de stad. Ze heeft ons verteld over het leven in de favela’s, de politie eenheid UPP die momenteel alle favela’s ‘schoonveegt’, haar eigen favela waar ze woont en de projecten met kinderen die ze daar doet. Olivia bleek een echte survivor die vrienden is met iedereen, zelfs politie en criminelen. Daarna zijn we naar het grote jezus beeld geweest, boven op de berg. Wauw wat een wonderbaarlijk beeld! En wat een fantastisch uitzicht over Rio. Daarna bracht ze ons naar de plaats waar de carnavaltochten ieder jaar gehouden worden en vervolgens naar Santa Theresa, wat lijkt op de buurt met kleine uphill streets in San Francisco. Een hele artistieke en gezellige buurt. In die wijk hebben we ook geluncht en echte braziliaanse traditionele gerechten gegeten. Met ons buikje vol vertrokken we naar de mozaiken trap. Gemaakt door een gekke kunstenaar die ook ter plekke aanwezig was. We staan uiteraard met hem op de foto, vraag niet hoe haha! En dan de klapper: Sugarloaf mountain, vernoemd naar de vorm die lijkt op de suikerzakken van Brazilie. Vanaf deze berg heb je een prachtig uitzicht over heel Rio, ware het niet dat op het moment dat wij er waren Rio onder een groot donderwolkendek lag. Al gaf dat ook weer een mysterieus effect. S’avonds hebben we gegeten in de supermarkt. Dat is hier heel normaal. Net als de ‘por kilo’ bufetten waar je eten wordt gewogen op een weegschaal. We zijn inmiddels al meer relaxed, niet meer bang dat we overal gerold worden. Rio is een miljoenenstad, maar minder crimineel als gedacht maar vooral erg duur.

Volgende stop was Foz de Iguacu, misschien wel de mooiste watervallen van de wereld! Het was tevens onze eerste ipb vlucht in het buitenland met een andere maatschappij dan KLM. Onze pousada ligt net buiten de stad. Helaas was het bed echt een plank maar dat mag de pret niet drukken. S’ middags gingen we op zoek naar een lunchtentje en eindigde in een ‘por kilo’ cafetaria waar we voor het eerst kennis maakten met dit concept. Je betaalt voor wat je opschept. Veel duurzamer dan een buffet met een vast bedrag, want je schept voorzichtiger op. S’ avonds hebben we heerlijke caiprinha’s gedronken en vlees gegeten. Zo zeg ik het maar want dat is wel een beetje hoe het hier is in Zuid-Brazilie. Vlees vlees en nog eens vlees. Wel lekker en goed voor de vitamine B en ijzer, maar eigenlijk wel een beetje overdadig.

Woensdag zijn we naar de braziliaanse kant van de watervallen geweest. Wauw wat een natuurgeweld!! S’ middags hebben we een 3 uur durende tocht gemaakt door het regenwoud (dit wordt vaak vergeten maar de watervallen liggen in een prachtig natuurgebied). We hebben een aantal apen, een heleboel mooie grote vlinders en een leguaan gezien. Aan het einde werden we nog verwend met een boottocht over de prachtige rivier waar we ook een kaaiman hebben gezien! We voelden ons echt even intens gelukkig, wat kan de natuur toch prachtig zijn. Donderdag gingen we naar Argentinie, waar zich eigenlijk het grootste gedeelte van de watervallen bevindt. Het was meer dan de moeite waard. Je krijgt een beter zicht op de watervallen en er zijn fantastische panoramische uitkijkpunten, echt adembenemend. Bij de Devils Throath kon je van dichtbij zien hoe het water van een aantal grote watervallen naar beneden stort. Wat een kracht!! Enige minpunt was de coati’s, een soort wasbeerachtige beesten, die net als apen loeren op voedsel. Aan de braziliaanse kant stonden er mensen om ze weg te jagen. Hier niet, wat resulteerde in een grappig maar toch ook wel eng tafereel waarin een groep van 10-15 coati’s een plastic zak met eten uit de handen van een man wegkaapten en verslinden.

Vanmorgen hebben we uitgeslapen en laat ontbeten. Het ontbijt tot nu toe vrijwel hetzelfde geweest, een broodje kaas en/of ham, fruit en cake. Ja, je leest het goed. Ze ontbijten hier met cake: gewone cake, spongecake, chocoladecake, sinaasappelcake, kokoscake, noem maar op. Daarnaast hebben ze nog veel meer andere zoete lekkernijen. Niet goed voor de lijn maar voor mij wel een ontbijt bij uitstek haha!! Nu rusten we uit bij het zwembad van het hotel (het is hier 35 graden), want straks gaan we een lange reis maken naar de Pantanal (13 uur in de bus, 3 uur wachten en dan nog eens 6 uur naar ons verblijf midden in de Pantanal. Dit is een natuurgebied met heel veel dieren. We gaan er o.a. paardrijden, piranha’s vissen en opeten, een aantl safari’s doen en zwemmen met kaaimannen (vind vooral nick heel leuk, ik wat minder). Daarna nog 2 dagen naar Bonito, ook een prachtig natuurgebied. We zitten straks in de middle of nowhere, dus jullie horen pas weer van ons over ongeveer 5 a 7 dagen… Ciao ciao!!!!

Foto’s Rio

Foto’s Foz de Iguacu