Yogya, Solo, Semarang


Na gisteren waren we zo moe dat we maar niet op gang konden komen vandaag. We hadden dan ook niks op het programma staan, dus sliepen we lekker uit en namen een heerlijk ontbijtje. Het eerste lekkere ontbijt sinds tijden. Ze hadden normale jam en zelfs kaas, al moet je bij die kaas niet aan de Nederlandse kaas denken. In Indonesie gebruiken ze kaas eigenlijk ook niet voor op het brood, maar ze doen het in de geraspte vorm op zoete lekkernijen. Jawel, zo hebben z e broodjes en pannenkoeken met chocola en kaas, banaan en kaas, banaan chocola en kaas. Op zich smaakt het nog best lekker ook. ’s Middags namen we de trein naar Solo waar we twee mensen van Traveler For Traveler (TFT) zouden ontmoeten. Ze hadden ons een hostel aangeraden vlakbij hen in de buurt, maar de becak kon het maar niet vinden. Toen we eindelijk aankwamen bleek het hek dicht, maar toen de jongens van TFT belden deed er een vrouw open. Het hostel vroeg echter veel te veel voor wat je kreeg (dat beginnen we nu wel door te krijgen) en bovendien was het heel ver weg van alle bezienswaardigheden. We belden de jongens van TFT en vroegen hen ons naar het hostel te brengen die we hadden gezien in de Lonely Planet. Omdat we moesten wachten totdat ze klaar waren met eten gingen we zelf ook maar wat eten. Samen met de vrouw van het hostel haalde Nick nasi gudek. Toen de jongens eindelijk kwamen namen ze ons mee naar een soort avondmarkt waar allerlei eetstalletjes stonden met traditionele gerechten. We hebben daar een of ander kokosdrankje gedronken, garnalen in bananenblad geproefd en ‘lekker cake’, een soort pannenkoekje met chocola en kaas of kaas en banaan er in. Erg lekker! De jongens bleken ontzettend grappig en aardig en we hebben echt een ontzettend leuke avond gehad.

Solo
Deze ochtend was een speciale ochtend. Alhoewel Nick al eerder rijst had gegeten ’s ochtends, wat het voor mij de eerste keer dat ik rijst at als ontbijt. Meer uit noodzaak, want het inbegrepen ontbijt was alleen maar Indonesisch, anders moest je weer bijbetalen. Niet dat dat nou zo erg was, maar ik dacht: laten we het gewoon proberen. Nou het viel best mee. We kregen een soort omelet met nasi erin. Wel raar om ’s ochtends vroeg chilipepers in je maag te laten glijden. Ons ochtendprogramma bestond uit het Kraton en het Paleis. Solo is de kleinere en authentiekere versie van Yogya en dat was ook wel te zien. Beiden gebouwen waren echt prachtig. In het Kraton moesten we tradionele kleding aan en onze slippers uit. Je mocht namelijk er namelijk of met schoenen of met blote voeten in, maar niet met slippers of sandalen. We begrijpen het nog steeds niet, maar goed we deden maar netjes onze slippertjes uit, met als resultaat dat we de rest van de dag met zwarte voeten rondliepen. In het Paleis kregen we een hele leuke rondleiding van een gids. Eerst kregen we een demonstratie van de paleisdans en daarna gingen we naar een museum waar alle bezittingen van de royal family ten toon gesteld stonden. Later mochten we zelfs het woongedeelte in waar de prinses en prinsen nog steeds wonen. Dat was wel heel bijzonder. ’s Middags gingen we naar Roti Kecil, waar ze de lempers hadden waar we al een week naar op zoek zijn. Nu met de Ramadan zijn bepaalde dingen niet echt te krijgen, omdat er andere dingen op het menu staan. Na ons buikje rond te hebben gegeten lieten we ons in de becak naar een antiek markt brengen. Dat bleek ook nog een heel avontuur, want de markt bleek verplaatst naar een andere straat. De antiekmarkt viel letterlijk een beetje in het water, want het begon te regenen, voor het eerst sinds APRIL! Het zal wel aan ons Nederlanders liggen, de regen volgt ons gewoon overal haha! De antiekmarkt was superschattig. Er stonden oude kassa’s, oud speelgoed, oude telramen enzovoorts. Ook heel veel prullaria natuurlijk. Uiteindelijk begon het zo hard te regenen dat we maar even gingen schuilen bij een soort overdekt plein. Later bleek dat daar ’s avonds tradionele dansen worden opgevoerd en toen wij daar zaten waren drie meisjes aan het oefenen, dus dat was wel erg leuk. Rond half 4 pikten de jongens van TFT ons op en brachten ons naar de Batik Village, waar we geshopt hebben in winkels met kleding van batik. Hierna gingen we wat eten bij een warung (restaurant) op straat die je anders echt voorbji zou zijn gelopen. Daar zaten we tussen de locals eten te eten wat de locals eten. Fantastisch! Dat is pas lekker eten, niet die vieze troep uit de cafe’s van de lonely planet. ’s Avonds gingen we nog naar een andere batikshop, een hele luxe, maar daarna waren we wel moe en gingen we naar het hotel. We dronken nog een drankje bij het cafeetje vlakbij ons hostel, maar de vrouw was zo chagereinig en deed zo weinig haar best een lekkere gemberthee te maken dat we het gauw hadden gehad daar. Dat was typisch zo’n restaurant die denkt dat als ze in de lonely planet staan, ze niks meer hoeven te doen voor hun gasten. Rond 10en gingen we naar bed, wat nu wel normaal is geworden voor ons, want het leven begint hier ook 2 tot 3 uur eerder dan in Nederland dus ’s avonds ben je gewoon helemaal gesloopt, zeker als je veel bezienswaardigheden hebt bezocht.

Solo –
Na ons Indonesisch ontbijt gingen we met de taxi naar het treinstation. De trein naar Semarang zou vertrekken van spoor 6, dus zaten we netjes te wachten op spoor 6. De trein zou om 11.05 vertrekken, maar om kwart over was er nog geen trein. Volgens Nick was dat normaal, maar ik dacht, laat ik het toch even vragen. De conducteur zei eerst dat de trein hier inderdaad zou komen, maar na 5 minuten kwam hij aangerend en zei dat de trein van spoor 5 vertrok. Ze roepen hier alle wijzigingen alleen om in het Indonesisch, wat best lastig is als je de taal niet echt spreekt. We zaten dus toch eindelijk in de goede trein op weg naar Semarang toen de trein plotseling stil stond en achteruit ging rijden. Vervolgens reed de trein weer vooruit en plots stonden we weer op het treinstation, op spoor 6. We snapten er niks van, maar moesten er erg hard om lachen. Toen we eindelijk op weg waren werden we plots opgeschrikt door een luide knal. Er bleek een steen door het raam te zijn gegooid, door spelende kinderen aldus een medepassagier. Het raam van de deur was volledig vernield. We keken om ons heen en zagen overal in de trein sterren in de ruiten zitten. Leuk die baldadige kinderen hier, voor je het weet heb je gewoon allemaal glassplinters in je oog of een steen in je nek. Na 3 uur kwamen we in Semarang aan. Weer was het zo ongelovelijk smerig. We reden langs een afvaldumplaats. Volgens het meisje waar we even mee aan de praat raakte werden daar dingen uitgezocht om te hergebruiken. Ik mag niet hopen dat ze dat ook doen met de water- en colaflessen waar wij uit drinken. Bij het station werden we opgehaald door Santi, een ander lid van de TFT. Ze liet ons direct Semarang zien en ze bracht ons naar het huis met duizend deuren. Daar kregen we een rondleiding wat wel erg leuk was. Rond half 6, toen de zon onder ging en het vasten dus gebroken werd, gingen we sate eten op straat met de familie en nog twee andere TFT leden. Nick en ik bestelden ook nog groenten met pindasaus, want de laatste dagen waren de groenten ver te vinden. Volgens de twee jongens uit Solo eten mensen ook alleen groenten thuis, want dat is niet bijzonder. Het was overigens heerlijk en na het eten gingen we zelfs nog even een ijsje eten bij Toko Oen, een oud Hollands restaurant. Vervolgens gingen we naar de mall, waar we bij een winkel van een vriendin van Santi zelf batik konden maken, de stof met patronen die hier gebruikt wordt voor kleding en sjaals e.d. Ik kan je vertellen dat het echt ontzettend moeilijk is en we kunnen dan ook niet begrijpen hoe de mensen het in godesnaam voor elkaar krijgen zulke fijne patronen te maken op een kleed. Eindelijk was de tijd rijp om naar het huis van Santi te gaan waar we nu zitten. Het zijn ontzettend lieve mensen en ik kan je alvast verklappen dat ook dit echt een hele ervaring is (details volgen in NL). Om een tikje van de sluier op de lichten, Nick en ik mogen niet bij elkaar slapen, sterker nog, Nick slaapt in een huis naast het huis waar ik slaap. Ach ja, na een maand samen hutjemutje, kunnen we best een nacht apart slapen, toch?